معنای ایمان و مؤمن در نگاه آیت الله جعفر سبحانی

یادداشت زیر بخش کوتاهی از کتاب«اندیشه اسلامی ١» است که آیت‌ الله سبحانی در آن به صورت مختصر در پی بیان معنای ایمان هستند.

مؤمن از منظر آیت الله سبحانی

ایمان، امری است معنوی و حالتی روحی که جایگاه آن قلب آدمی است. شناخت واقعی امور معنوی و روحی، نظیر غم و شادی و امید، از طریق علم حضوری میسر است. انسان، باید آن را احساس کند با تعریف لفظی نمی‌توان حقیقت آنها را آشکار ساخت. تنها از گذر شناخت لوازم می‌توانیم تا اندازه‌ای به ماهیّت آنها پی ببریم. با این‌حال، متفکّران و اندیشمندان کوشیده‌اند ایمان را توضیح دهند تا حیقیقت آن به‌قدری که ممکن است، روشن شود.

 

 ایمان مصدر باب افعال و ریشه‌ی امن -امنیت یافتن- است که به معنای جاگیر شدن، اعتقاد در قلب، یا تصدیق چیزی با اطمینان و نیز موثق به چیزی یا کسی است و در هر دو معنا، مفهوم ایمنی در کار است. شخص با ایمان، چنان دلگرمی و اطمینان دارد که هرگز در اعتقاد خویش شک و تردید نمی‌کند و به تعبیری از شک و تردید ایمن است. از حضرت رضا -علیه السلام- در باب تعریف ایمان نقل شده است:
ایمان، تصدیق قلبی و اقرار زبانی و عمل به ارکان و اعضاست.(1)

 

از معنای لغوی برمی‌آید که اعتقاد و تصدیق به چیز یا کسی، ایمان نام دارد و شخص دارنده‌ی ایمان را «مؤمن» می‌خوانند. هرگاه واژه‌ی ایمان در اصطلاح به‌کار برده شود، معنای خاصی از آن موردنظر است و آن اعتقاد و تصدیق قلبی به خدا، روز قیامت، کتب آسمانی، ملائکه و پیامبران و به تعبیری امور غیب است. کسی را که به همه‌ی این امور تصدیق و اعتقاد قلبی دارد و در عمل نیز به آنها پایبند است، «مؤمن» می‌گویند.


 

منبع:
1 . صدوق، عیون اخبار الرضا، ج 1، ص 226.

 

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *